Dyrektywie unijnej z dnia 12 czerwca 1989 roku

Unijna dyrektywa Atex określa podstawowe wymagania, jakie muszą być osiągnięte przez całe produkty, jakie są dane do użycia w przestrzeniach zagrożonych wybuchem. Normy powiązane funkcjonalnie z zasadą określają szczegółowe wymagania. W ramach wewnętrznych regulacji, dawanych w konkretnych krajach członkowskich określane są wymagania, które nie są precyzowane ani przez dyrektywę, ani przez normy wewnętrzne. Wewnętrzne regulacje nie mogą stanowić niezgodne z przepisami dyrektywny, ani nie może przylegać do zaostrzenia wymagań narzuconych przez dyrektywę.

Dyrektywa Atex została przedstawiona w bycie, aby maksymalnie zmniejszyć ryzyko, jakie jest zespolone z zastosowaniem dowolnego wyniku w rejonach, w jakich potrafi występować atmosfera grożąca wybuchem. Producent ponosi całkowitą odpowiedzialność za określanie, czy konkretny produkt podlega ocenie zgodności z zasadami atex a za dostosowanie danego artykułu do aktualnych reguł. Atest atex jest wymagany w sukcesie produktów, jakie wybierają się w okolicy zagrożenia wybuchem. Strefa zagrożenia wybuchem stanowi zatem dziedzina, gdzie wytwarza się, użytkuje lub przechowuje substancje, jakie w zintegrowaniu z powietrzem mogą wytworzyć mieszaniny wybuchowe. W szczególności do rodziny takich substancji zalicza się: ciecze, gazy, pyły i włókna łatwopalne. Mogą zatem stanowić np. benzyny, alkohole, wodór, acetylen, pył węglowy, pył drzewny, pył cynkowy. Do wybuchu wchodzi w przypadku, jak duża ilość energii wypływająca z skutecznego źródła zapłonu dociera do atmosfery wybuchowej. Po zainicjowaniu pożaru dołącza do wybuchu, który jest poważne ryzyko dla jedzenia i zdrowia ludzkiego.